Ik had alles in huis. Het materiaal lag klaar, de voorbereidingen waren gedaan, alles erop en eraan. Ik had er jaren in gestoken.
En toen viel het kwartje. Op een doodgewone dag. Geen drama en geen crisis. Gewoon de gedachte: ik heb er geen zin meer in. Het maakt me niet meer blij.
Ik dacht: nou ja, ik zal nog wel even doorgaan. Zo doe je dat toch. Je hebt iets opgebouwd, je laat het niet zomaar vallen. Mijn verstand zei: ga maar gewoon door.
Maar het lichaam doet op een gegeven moment niet meer mee. En dan kun je het echt niet meer. Doen wat je niet wilt. Het lukt gewoon niet.
Op een dag heb ik gezegd: stop. Niet rustig, niet beredeneerd. Met heel mijn hebben en houwen. Dat soort besluit waarbij niks meer twijfelt, niet één laag in je. Ook lagen waarvan je niet wist dat je ze had. Lol.
Diezelfde week kwam er iets terug. Het speelse, het avontuurlijke. Niet bedacht, niet gepland. Het was er gewoon. Iets in mij dat blijkbaar al die tijd had staan wachten.
Mensen zeggen wel: er gaat een deur dicht en er gaan andere deuren open. Ik dacht dat altijd ook, een beetje. Tot ik het zelf voelde. Het is geen tegeltjeswijsheid. Het klopt gewoon.
Dat ene moment, waarin je met alles wat je bent een besluit neemt, is goud waard. Niet omdat er meteen iets nieuws komt, al komt dat vaak ook. Maar omdat je weer iets doet wat je werkelijk wilt. En dat is, na jaren van duwen en trekken, een vreemd licht gevoel.