Het zetten van stappen om ergens te komen, zoals we dat altijd doen, lukt ook niet meer. Niet zoals vroeger.
Je raakt geïnspireerd door iets. Je droomt ervan. Je hart wordt ermee gevuld. Je kunt nergens anders meer over praten. En de mensen om je heen kunnen je dan vaak niet volgen, omdat je in je beleving al tien zetten verder bent. Je voelt het al, dat de droom is uitgekomen, ook al is hij in de buitenwereld nog niet zichtbaar.
Dan ga je aan de slag. Je werkt ideeën uit. En echt, de juiste mensen komen op je pad. Kansen worden voor je neergelegd. Mensen die je begrijpen, die meegaan in je enthousiasme.
Dus een heel stappenplan om van A naar B te gaan, en van B naar C, en zo verder. Hahaha. Dat werkt niet meer. Blijf je droom voor je houden. Voel hem. En dan gaat het stukken anders.
Ook wij waren er na een tijd weer ingetrapt hoor. Het zit er zo ingeroest. Voordat we het zelf doorhadden waren we al een hele tijd verder.
Het is een leerproces. Het durven losmaken van het oude. Van wat we aangeleerd hebben gekregen. Alsof we pas bij de letter Z aan de beurt zijn om onze rol te spelen.
Maar wij zelf zijn het hele alfabet.
Geen A naar B. Geen B naar C. Niet wachten tot je dichter bij Z bent.
Wij zijn ze allemaal al.